tek (I) — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 14 Ekim 2026, 03:58 (Türkiye saati)

Word
288
kaynak
37
tarihsel tanık
83.095
en eski kayıt
8. yy.

tek (I)

Eşi, benzeri olmayan; vahit, yegâne

Tek, ‘yalnız, ancak, bir tane’ anlamıyla Eski Türkçeden beri kullanılan Türkçe bir sözdür. İlk tanıkları IX–X. yüzyıl Uygur Budist çevirilerindedir: _tek bir ödün_ ‘Only once’. Kaşgarlı Mahmud _tek keldim_ örneğini ‘bir şey istemeden, öylesine geldim’ diye açıklar; Clauson bunu ‘yalnızca geldim’ anlamının yanlış kavranması sayar. Eski Anadolu Türkçesinde söz ‘yeter ki’ anlamıyla dilek cümlelerinde sık geçer; ‘tek sayı’, ‘eşsiz’, ‘bir kadeh içki’ gibi anlamlar sonraki dönemlerde görülür. Stachowski sözü Farsça tak'a bağlar; erken Uygur tanıkları ve Sibirya dillerine uzanan karşılıklar bu görüşü zayıflatır (Bitigçi açıklaması).

  1. 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: tek
  2. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: tek
  3. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: tek
  4. 14. yy. · Harezm Türkçesi: tik ~ tek
  5. 15. yy. · Kıpçak Türkçesi: tek ~ tik
  6. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: tek ~ dek
  7. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: tek
  8. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: tek
  9. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: tek
  10. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: tek

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).