yoğunluk — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 18 Ekim 2026, 17:00 (Türkiye saati)

Word
1194
kaynak
41
tarihsel tanık
164.634
en eski kayıt
8. yy.

yoğunluk

Bir yerde veya zamanda çok sayıda insanın, maddenin ya da olayın bir araya gelmesi nedeniyle ortamın seyrek olmaması; sel.

Yoğunluk, yoğun sıfatına -luk ekinin getirilmesiyle kurulmuş Türkçe bir addır (Tietze, Gülensoy). Söz XIV. yüzyılın sonlarında Kâbûs-nâme Tercümesi'nde ve Müntahab-ı Şifâ'da yoġunluḳ biçimiyle ‘kalınlık’ anlamında geçer. Tietze eski yogunlık biçimini 1405 ve 1451 tarihli metinlerden tanıklar; bu tanıklarda söz bir gövdenin ya da bir su sütununun kalınlığını, iriliğini anlatır. Kâmûs-ı Türkî ‘koyuluk, kalınlık, kabalık’ yanında ‘hamlık, terbiyesizlik’ anlamını da verir. Türkiye Türkçesinde söz bir yerde çok şeyin toplanmasını, yoğun maddenin özelliğini ve fizikte birim hacmin kütlesini anlatır.

  1. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yoġunluḳ
  2. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yoġunluḳ
  3. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: yoġunluḳ
  4. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: yoġunluḳ
  5. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: yoğunluk
  6. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yoğunluk

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).