yoğunluk
Bir yerde veya zamanda çok sayıda insanın, maddenin ya da olayın bir araya gelmesi nedeniyle ortamın seyrek olmaması; sel.
Yoğunluk, yoğun sıfatına -luk ekinin getirilmesiyle kurulmuş Türkçe bir addır (Tietze, Gülensoy). Söz XIV. yüzyılın sonlarında Kâbûs-nâme Tercümesi'nde ve Müntahab-ı Şifâ'da yoġunluḳ biçimiyle ‘kalınlık’ anlamında geçer. Tietze eski yogunlık biçimini 1405 ve 1451 tarihli metinlerden tanıklar; bu tanıklarda söz bir gövdenin ya da bir su sütununun kalınlığını, iriliğini anlatır. Kâmûs-ı Türkî ‘koyuluk, kalınlık, kabalık’ yanında ‘hamlık, terbiyesizlik’ anlamını da verir. Türkiye Türkçesinde söz bir yerde çok şeyin toplanmasını, yoğun maddenin özelliğini ve fizikte birim hacmin kütlesini anlatır.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yoġunluḳ
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yoġunluḳ
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: yoġunluḳ
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: yoġunluḳ
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: yoğunluk
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yoğunluk