ölüm
Bir insan hayatının tam ve kesin olarak sona ermesi; ahiret yolculuğu, son, ebedî uyku, son yolculuk, emrihak, irtihal, memat, mevt, vefat
Ölüm, öl- fiiline tek bir oluşu ya da işi bildiren -üm ekinin getirilmesiyle kurulmuş eski bir Türkçe addır. 9. yüzyıla ait Irk Bitig'de ölümde ozmış ‘ölümden kurtulmuş’ kalıbıyla geçer; Uygur metinlerinde ölüm küni ‘ölüm günü’, ölüm yeri ‘ölüler diyarı’ gibi tamlamalarla görülür. Kaşgarlı Mahmud ve Kutadgu Bilig sözü aynı biçimde kullanır. Clauson'a göre bütün dönemlerde ve Türk dillerinin hemen hepsinde yaşar; Harezm, Kıpçak ve Çağatay metinlerinden Anadolu'ya dek biçimi değişmeden ulaşmıştır.
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ölüm
- 10. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ölüm
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ölüm
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ölüm
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: ölüm
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ölüm
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ölüm