icra
Üstlenilen veya tasarlanan işi fiilen gerçekleştirme; ilgili: → uygulama.
İcra, Arapça icrāʾ sözcüğünden alınmıştır; Kâmûs-ı Türkî sözü ‘akma’ anlamındaki cereyân ile aynı kökten if‘âl kalıbında bir mastar sayar ve ilk anlamını ‘akıtma’ diye verir. Tietze ‘akıtma’ anlamını XVI. yüzyıl yazarı Âlî'den, ‘yürütme, uygulama’ anlamını 1451 tarihli Ferec ba'de'ş-şidde'den tanıklar: icrā-yı şerʿ ‘dinî hükümlerin uygulanması’, icrā ėt- ‘yürütmek, sonuca bağlamak’. XVII. yüzyılda Tercüme-i Tezkire-i Dâvûd'da bir ilacın kanı ve idrarı icrā etmesi ‘akıtması’, Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde kulelerde mimarlık sanatının icra olunması gibi kullanımlar vardır. Türkiye Türkçesinde sözcük hukukta borcun zorla yerine getirilmesini ve müzikte notaları sese dönüştürmeyi de anlatır.
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: icrâ
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: icrâ
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: icrâ
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: icrâ
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: icra