tarz
Eylemin yürütülüşünü ya da bir durumun ortaya çıkışını başkalarından ayıran yol; ilgili: → yöntem.
Tarz, Arapça ṭarz ‘biçim, yol, üslup’ sözcüğünden alınmıştır. Stachowski, Karaağaç ve Kâmûs-ı Türkî kökeni aynı biçimde verir. Osmanlı Türkçesinde sözcük sık sık ikilemeler içinde kullanılırdı: Evliyâ Çelebi'de tarh u tarz ‘plan ve biçim’, tarz u tavr ‘biçim ve davranış’. Şemseddin Sâmî ‘şekil, suret, kılık’ ile ‘üslup, usul, eda’ anlamlarını ayırır ve tarz-ı cedîd ‘yeni tarz’ gibi tamlamaları örnek verir. Türkiye Türkçesinde ‘yapış ya da anlatış biçimi, üslup, stil’ anlamlarıyla yaşar.
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: tarz
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: tarz
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: tarz
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: tarz
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: tarz