vurgu
Konuşmada bir hecenin veya sözcüğün çevresindekilere göre daha belirgin duyulmasını sağlayan ses özelliği. Sesin gücü, süresi veya ezgisi değiştiğinde dinleyici hangi bölümün öne çıkarıldığını ve sözün niyetini daha kolay ayırt eder; aksan.
Vurgu, vurmak fiilinin kökü vur- ile fiilden ad yapan -gu ekinin birleşmesinden oluşmuş bir Türkçe türetmedir. Gülensoy sözcüğü bu biçimde çözümler ve dil bilgisi terimi olarak ‘bir hecenin ya da sözcüğün ötekilerden daha baskılı söylenmesi’ anlamıyla verir. XIV. yüzyıla ait bir Arapça-Türkçe sözlükte geçen urġu ~ orġu ‘darbe, vuruş’ aynı ur- + -ġu yapısının eski bir örneği sayılabilir (Clauson; bağ Bitigçi açıklaması). Anadolu ağızlarında vurgu yazılışı yaraya konan halk ilacından fes süsüne uzanan başka anlamlar da taşır.
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: urġu ~ orġu
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: vurgu