oraya
Konuşanın bulunduğu noktadan ayrı, işaret edilmiş veya daha önce anılmış bir yere doğru. Yer tam adıyla yinelenmez; yönelme eki almış gösterme zamiri, hareketin ya da aktarımın hedefini konuşma bağlamına bağlar.
Oraya, ora gösterme adına -(y)a yönelme ekinin eklenmesiyle oluşmuştur. Stachowski ora'yı ‘o’ anlamındaki gösterme sözüne yön bildiren +ra ekinin gelmesiyle açıklar ve Ortak Türkçedeki *ora'nın ‘oraya doğru’ anlamı taşıdığını düşünür; *ol ara ‘o ara’ açıklamasını ise ses bakımından reddeder. Gülensoy da oraya'yı o+ra+y+a diye çözümler ve yön ekini eski +ġaru ekine bağlar. Tarihsel Derlem'de oraya XV. yüzyılda Saltuk-nâme'de geçer: _üç yılda oraya varamazsın_ (SaN I 127/11). Meninski 1687'de *oraja doghru* ‘oraya doğru’ öbeğini kaydeder; Kâmûs-ı Türkî ora maddesinde oraya ve oraya kadar örneklerini verir.
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: oraya
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: oraya
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: oraya
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: oraya
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: oraya