yağış
Yağmurun, karın veya dolunun bulutlardan yeryüzüne düşmesi.
Yağış, yağ- ‘yukarıdan dökülmek, yağmak’ fiiline iş ve oluş adı yapan -ış ekinin getirilmesiyle oluşmuş Türkçe bir addır. Sözcüğün en eski anlamı Türkiye Türkçesindekinden oldukça farklıdır: Budist Uygur metinlerinde ve Kaşgarlı Mahmud'da yaġış, tanrılara ya da putlara sunulan adak ve kurbanın adıdır. Clauson bu anlamı ‘dökülerek sunulan sunu’ düşüncesine bağlar ve ‘yağmur’ anlamının sonradan, özellikle Müslüman bölgelerde yerleştiğini belirtir; sözcük XIV. yüzyıldan beri Anadolu metinlerinde ‘yağmur’ demektir. Türkiye Türkçesinde yağmurun, karın ya da dolunun yere düşmesini, yağan miktarı ve yağmuru anlatır.
- 10. yy. · Eski Uygur Türkçesi: yaġış
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: yaġış
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yağış
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: yağış
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yağış