düşüş
Yüksek konumdaki insanın veya eşyanın dayanağını, tutunma noktasını ya da dengesini kaybederek yer çekimi yönünde ilerlediği, hız ve çarpılan yüzeyin etkisini biçimlendirdiği, bazen yalnız çıkardığı gürültüyle anlaşılan iniş olayı.
Düşüş, düşmek fiilinden türemiş bir addır; Kâmûs-ı Türkî onu doğrudan düşmek'e bağlar ve ‘düşme’ ile ‘rastlama’ anlamlarını verir. Fiile eklenen -(ü)ş eki düşme işinin kendisini ve biçimini anlatan bir ad kurar (Bitigçi açıklaması). Taban fiil Eski Türkçede tüş- biçimindedir: Tietze fiili Eski Türkçe tüş-'e bağlar, Gülensoy bu biçimi Kül Tigin Yazıtı'ndan, Uygur metinlerinden ve Divanü Lugati't-Türk'ten gösterir. Adın incelenen kaynaklardaki en eski tarihli kaydı Meninski'nin 1687 tarihli sözlüğündeki *düśüś*'tür.
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: düşüş
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: düşüş
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: düşüş