birinci
Sıralamada 1 ile gösterilen konumda bulunan; ilgili: → ilk.
Birinci, bir sayısına sıra sayı sıfatı yapan ekin getirilmesiyle kurulmuş Türkçe bir sözdür. Kaşgarlı Mahmud XI. yüzyılda birinç biçimini ‘bir şeyin ilki’ anlamıyla, kurala uygun ama seyrek kullanılan bir söz olarak kaydeder. Clauson'a göre ‘ilk’ için eskiden ilk, ilki gibi sözler, sonraları Arapça evvel yeğlendiğinden birinç az kullanılmış, ama on birinci gibi onlu sayılardan sonra tek seçenek olmuştur; uzun biçim birinçi XIV. yüzyıldan önce eski biçimin yerini almıştır. Tietze ve Gülensoy da sözü Eski Türkçe birinç'e bağlar.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: birinç
- 13. yy. · Harezm Türkçesi: birinçi
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: birinç ~ birinçi
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: birinci
- 15. yy. · Kıpçak Türkçesi: birinci
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: birinçi
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: birinci
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: birinci
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: birinci