ayrı
Karşılaştırılan örnekle özdeş olmayan, kendine özgü yönleri bulunan; ilgili: → farklı.
Ayrı, Eski Türkçe *aḏır- ‘ayırmak’ fiilinden türemiş eski bir Türkçe sözdür. Clauson ve Tietze onu Karahanlı döneminde ‘çatal, çatallı’ anlamında geçen aḏrı sözüne bağlar; Stachowski ise *aδıru zarf-fiilinden getirir ve bu kökenin ayrı yaşamak gibi zarf kullanımında hâlâ sezildiğini söyler. Kaşgarlı Mahmud ayru'yu ‘değilse, başka’ anlamında kaydeder. Anadolu'da XIV.–XV. yüzyıllarda ayru ‘ayrılık; ayrı, başka’ biçimi yaygındır; Dede Korkut Kitabı'nda ayru ayru yollar geçer.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: aḏrı ~ ayru
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: ayrı
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: ayrı ~ ayru
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ayru
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ayru
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: ayru ~ ayrı
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ayrı
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ayrı ~ ayru
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ayrı