ihlal
Korunması gereken bir değere, ilişkiye veya sınıra yönelik zedeleyici davranış; ilgili: → zarar.
İhlal, Arapça iḫlāl sözünden alınmıştır. Şemseddin Sâmî sözü halel'den türemiş, Arapçanın if‘āl kalıbında bir mastar olarak tanımlar ve ‘halel getirme, bozma, sakatlama’ diye açıklar; Karaağaç da Arapça kökenini gösterip ‘bozma, zarar verme’ anlamını verir. XIX. yüzyıl sonu Osmanlıcasında ihlâl-i âsâyiş ‘asayişin bozulması’ gibi tamlamalarda kullanılan söz, Türkiye Türkçesinde yasa ve düzene uymama anlamında da yerleşmiştir. Özön sözü XVII. yüzyıl sonu şairi Nâbî'nin bir dizesiyle tanıklar; Kâmûs-ı Türkî de XIX. yüzyıl sonunda ayrı madde olarak kaydeder.
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ihlâl
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ihlâl
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ihlal