soru
Bir şey öğrenmek için birine yöneltilen ve karşılık gerektiren söz veya yazı; istifham, sual
Soru, ‘sormak’ anlamlı sor- fiilinden -(u)ğ ekiyle türemiş yerli bir addır; eski biçimi soruğ'dur. Clauson sözün en eski izini IX. yüzyıla tarihlenen Uygur dönemi Suci Yazıtı'nda gösterir; aktardığına göre Kaşgarlı Mahmud soruğ'u yitik hayvanı sorup arama anlamında kaydeder, Atebetü'l-Hakâyık'ta ise ‘soru, sorgulama’ anlamı görülür. Soruğ biçimi XIV. yüzyılda Harezm metinlerinde de yaşar. Anadolu'da sondaki ğ düşmüş, söz XIII. yüzyıldan beri soru biçimiyle hem ‘soru’ hem ‘hesap’ anlamında kullanılmıştır; Eski Anadolu metinlerinde kıyamet günü soru güni diye anılır.
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: soruğ
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: soruğ
- 13. yy. · Karahanlı Türkçesi: soruğ ~ soruk
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: soru ~ sorı
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: soru
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: soruğ
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: soruk ~ soruğ
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: soru
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: soru