köpek
Köpekgillerden, boy ve biçim bakımından pek çok cinsi olan, çok iyi koku alan, sadık, bekçilik ve avcılık gibi işler için beslenen memeli hayvan; kapik (I), it (Canis familiaris)
Köpek, Türkiye Türkçesi yanında Azerbaycan, Türkmen, Karakalpak ve Özbek dillerinde de bulunan bir hayvan adıdır. Tietze sözcüğün Eski Türkçede bulunmadığını, ETDES Orta Türkçede geçmediğinin anlaşıldığını yazar; Eski Kıpçakçada ‘çok tüylü köpek’, Ermeni Kıpçakçasında köpek it ‘çoban köpeği’ anlamındadır. Kökeni tartışmalıdır: Eren havlamayı taklit eden göv göv, köv köv seslerine bağlar; Stachowski bunu reddeder, asıl anlamı ‘gür tüylü köpek’ sayıp köpürmek ile ilişkili bir *köp(-) köküne götürür; Gülensoy küwük ‘erkek’ten gelişim önerir. Söz XI. yüzyılda Kutadgu Bilig'de _köpek teg ürerler_ benzetmesinde, Dede Korkut Kitabı'nda Karaca Çoban'ın kara köpeği anlatısında geçer.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: köpek
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: köpek
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: köpek
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: köpek
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: köpek
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: köpek
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: köpek