engel
Bir şeyin gerçekleşmesini önleyen sebep; duvar, köstek, mâni (I), mahzur, pürüz, mânia, hail, handikap, kasis, ket
Engel'in kökeni tartışmalıdır. Eren (ETDES), Stachowski ve Tietze sözü Farsça angal'a bağlar; Farsça sözün hem ‘ilik, ilmik, kopça’ hem de ‘kaba, sevimsiz, musallat kimse’ anlamları vardır. Tietze bu iki anlamdan iki ayrı engel çıkarır: XVI. yüzyıl şiirinde ve Anadolu ağızlarında görülen ‘rakip’ ile ‘mâni’. Dankoff ise ‘engel’ anlamlı Ermenice argel'i kaynak gösterir. Gülensoy Eski Türkçe én yer ‘çukur yer’den *enger aracılığıyla bir Türkçe köken önerir ama soruyu açık bırakır. Meninski 1687'de sözü ‘rakip’ karşılığı olarak verir; Osmanlı Türkçesinde ‘mâni’ anlamı yerleşmiş, Eren'in Halasi-Kun'dan aktardığına göre söz Türkçeden Suriye Arapçasına da geçmiştir.
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: engel
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: engel
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: engel
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: engel