güzel — Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etymological Atlas

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Last updated: 18 Ekim 2026, 19:14 (Türkiye saati)

Word
1203
kaynak
41
tarihsel tanık
167.978
en eski kayıt
8. yy.

güzel

Duyularda, duygularda veya düşüncede beğeni ve hayranlık uyandıran, estetik, nitelik veya uygunluk bakımından değerli bulunan, çirkin karşıtı.

Güzel, Anadolu metinlerinde ve ağızlarında gözel biçimiyle de yaşayan Türkçe bir sözdür. Gülensoy ve Stachowski onu göz sözcüğüne bağlar; Tietze ile Räsänen de aynı bağı soru işaretiyle kurar. Kâmûs-ı Türkî'nin ilk tanımı da ‘göze iyi görünen’dir. Ekin niteliği ise tartışmalıdır: Gülensoy göz+el, Stachowski *köz+sel çözümlemesini önerir. İlk tanık XIII. yüzyılda Şeyyâd Hamza'nın Yusuf u Züleyhâ'sındadır; Tietze'nin 1451 tarihli tanığında güzel yigit, Dede Korkut Kitabı'nda gözel geçer. Söz Türkmence, Azerbaycan Türkçesi, Kırgızca ve Özbekçede de yaşar.

  1. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: güzel
  2. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: güzel
  3. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: gözel
  4. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: güzel
  5. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: güzel
  6. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: güzel

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Words

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. New word işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).