defa
→ kez
Defa, Arapçada ‘kez, kere’ anlamındaki dafʿa ~ dufʿa sözünden alınmıştır; Tietze sözü Arapça dfʿ kökünden getirir, Stachowski, Räsänen ve Karaağaç da aynı kaynağı gösterir. Tarihsel Derlem'deki en eski tanıkları XIV.–XV. yüzyıla tarihlenen Müntahab-ı Şifâ'nın ilaç tariflerindedir (günde üç defa); Tietze'nin ilk tanığı 1451 tarihli Ferec ba'de'ş-Şidde'deki bir nice defʿa ‘birkaç kez’dir. XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde ve Meninski'nin 1687 tarihli dizininde bu defa gibi kalıplarla geçer. Kâmûs-ı Türkî sözü çoğulu defeât ile verir, bir defa, bu defa gibi kalıpları sıralar; anlamı Türkiye Türkçesine dek ‘kez’ olarak kalmıştır.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: defa
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: defa
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: defa
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: defa
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: defa
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: defa
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: defa