gelir
Kişinin veya kuruluşun emek, satış, mülk veya başka kaynaklardan edindiği para; ilgili: → kazanç.
Gelir, gelmek fiilinin geniş zaman sıfat-fiili gelür ~ gelir'in adlaşmasıyla ‘gelen para, kazanç’ anlamını kazanmış bir sözdür (Tietze). Tabandaki fiil Türkçenin temel sözlerindendir: Orhon Yazıtları'nda ve Uygur metinlerinde kel-, Kaşgarlı Mahmud'da keldi – kelir – kelmek çekimiyle geçer. Ad olarak ilk tanık XVI. yüzyıldandır: Âlî gelirine göre harcamayan kişiyi yerer; Meninski 1680'de gelür'ü ‘kazanç’ diye kaydeder; XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi de vakıf gelirlerini anlatırken kullanır (_evkâfdan gelirleri çokdur_). Kâmûs-ı Türkî gelir ~ gelür'ü ‘irat, varidat’ karşılığı verir.
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: gelür
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: gelir ~ gelür
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: gelir ~ gelür
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: gelir