kural
Uğraşın veya sistemin nasıl işleyeceğini belirleyen genel usul ya da kabul; ilgili: → ilke.
Kural, Türkçe kur- ‘kurmak’ fiilinden -al ekiyle türemiş bir addır; Gülensoy ve Stachowski bu çözümlemede birleşir. Aynı biçim Türk dillerinde eskiden beri yaşar: Tarihsel Derlem'de XI. yüzyıla tarihlenen Kur'an Tercümesi'nde erk ‘güç’ sözcüğüyle ikileme kurar, Anadolu ağızlarında kural ‘alet’ ve ‘silah’ demektir, Türkmencedeki gurāl da ‘araç, alet’ anlamını taşır; Radloff aynı anlamları Sibirya Tatarcasından kaydeder. ‘Kaide, ilke’ anlamı ise Gülensoy'un 1935 tarihiyle kaydettiği yeni bir kullanımdır; sözcük Türkiye Türkçesine bu anlamla yerleşmiş, kuralcı, kurallı, kuralsız gibi türevler vermiştir.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ḳural
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi ağızları: kural
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: kural