kanun (I)
→ yasa
Kanun, Arapça ḳānūn ‘kural, ilke; yasa’ sözcüğünden gelir; Arapçaya da Yunanca kanōn sözünden geçmiştir. Tietze'ye göre Yunanca sözün asıl anlamı ‘cetvel tahtası’dır. Türkçede 15. yüzyılda Anadolu metinlerinde (Ahmed Paşa, Saltuk-nâme) ve Çağatay şiirinde ‘kural’ anlamıyla (ikisinde de ‘akıl kuralı’ tamlaması geçer), 16. yüzyıla ait bir kanunname metninde ‘yasa’ anlamıyla görülür. Evliyâ Çelebi kânûn üzre ‘kurala göre’ kalıbını sık kullanır; Kâmûs-ı Türkî ‘genel kural’, ‘usul, düzen’ ve ‘devletin yürürlükteki nizamları’ anlamlarını kaydeder. Türkiye Türkçesinde ‘yasa’ ve ‘geçerli kural’ anlamlarıyla yaşar.
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ḳānūn
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: kānūn
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: ḳānūn
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: kânûn
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: kânûn
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: kânûn
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: kanun