esas
Bütünün niteliğini ve işleyişini belirleyen kurucu öge; ilgili: → temel.
Esas, Arapça asās ‘temel’ sözünden alınmıştır. Stachowski, sözü aynı Arapça kökten gelen uss ile de ilişkilendiren görüşü anar; uss Türkiye Türkçesine üs olarak geçmiştir. En eski tanık XIV. yüzyılda Kıpçak sahasında Gülistan Tercümesi'ndedir; Anadolu'da Gülşehrî'nin 1317 tarihli Mantıku't-Tayr'ında, ardından Ahmed-i Dâ'î'de, XV. yüzyılda Nevâyî'nin eserlerinde görülür. Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde söz çoğunlukla yapı temelini anlatır (esâs hafrı, vaz‘-ı esâs). ‘Temel’ anlamından ‘asıl’, ‘gerçeklik’ ve sıfat olarak ‘başlıca, ana’ anlamları gelişmiştir.
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: esās
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: esās
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: esās
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: esâs
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: esâs
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: esâs
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: esâs
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: esas