ödeme
Üstlenilmiş para borcunu belirlenen tutar ve zamanda karşı tarafa aktarma. Nakit, banka hesabı veya başka kabul edilmiş yol kullanılabilir; işlem belgelendiğinde hangi borcun ne ölçüde kapandığı anlaşılır, eksik kalan tutar ayrıca izlenir; ifa, tediye.
Ödeme, öde- ‘borcunu vermek’ fiilinden -me ekiyle türemiş bir addır. Fiil Eski Türkçe öte- ‘borçlu olduğunu vermek’ biçiminden gelir (Tietze, Gülensoy); Uygurca ve Divanü Lugati't-Türk'teki öte-'nin t'si Oğuz dillerinde d'ye dönmüş, Eski Anadolu Türkçesinde öde- biçimi yerleşmiştir. Tietze fiili 1405 tarihli bir metinden ve Ferec'ten tanıklar. Ad olarak ödeme incelenen kaynaklarda ilk kez Kâmûs-ı Türkî'de ‘verme, tediye, ifa’ ve ‘tazmin’ anlamlarıyla yer alır; Gülensoy da onu öde-'nin Türkiye Türkçesindeki türevleri arasında sayar.
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ödeme
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ödeme