vazgeçmek — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 17 Ekim 2026, 17:42 (Türkiye saati)

sözcük
1133
kaynak
41
tarihsel tanık
151.825
en eski kayıt
8. yy.

vazgeçmek

Üzerinde hak iddia ettiği kazanım veya paya yönelik talebini sürdürmemek; ilgili: → feragat.

Vazgeçmek, Farsça bir ön öge ile Türkçe geçmek fiilinden kurulmuş melez bir fiildir. İncelenen kaynaklardan yalnız Veled Çelebi sözü ele alır: Farsçadaki bāz-geşten ‘geri dönmek, el çekmek’ fiilinden alındığını kesin sayar ve v- ile başlayan asıl Türkçe söz bulunmadığını gerekçe gösterir. Sözlüğün köken kaydı da ilk ögeyi Farsça vāz, ikincisini Türkçe geçmek sayar. Buna göre Farsça fiilin ilk ögesi korunmuş, ikinci ögesinin yerine Türkçe geç- konmuştur (Bitigçi açıklaması). Çağdaş etimoloji kaynaklarında madde yoktur. Tarihsel Derlem'de söz XV. yüzyılda Saltuk-nâme'de ayrı yazılışla geçer: _Küfrden vaz geçün_ (SaN I 231/2); Meninski 1687'de sözü Latince *omittere* ‘bırakmak, atlamak’ başlığında kaydeder.

  1. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: vaz geçmek
  2. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: vaz geçmek
  3. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: vazgeçmek

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).