vatan
→ yurt
Vatan, Arapça waṭan ‘yurt, anayurt’ sözünden alınmıştır; Tietze, Stachowski, Räsänen ve Osmanlıca sözlükler bu kökende birleşir. En eski tanığı Yûnus Emre Dîvânı'ndaki _vatan bize Cennet durur_ dizesidir (YED 333/3); XIV. yüzyılda Nehcü'l-Ferâdîs'te muhacirlerin vatanlarını bırakması, Süheyl ü Nev-bahâr'da celâ-i vatan ‘yurttan ayrılma’ anılır; Dede Korkut Kitabı'nda ise Oğuz'dan göçüp Berde'ye, Gence'ye varan bir beyin orada vaṭan ṭutduğu anlatılır. Kâmûs-ı Türkî sözü kişinin doğup büyüdüğü ya da yaşadığı memleket diye tanımlar; Özön sonradan yerleşilen yer için vatan-ı sâni tamlamasını kaydeder. Räsänen'e göre söz Osmanlıcadan Arnavutçaya da geçmiştir.
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: vatan
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: vatan
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: vatan
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: vatan
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: vatan
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: vatan
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: vatan
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: vatan
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: vatan
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: vatan