memur
Kamusal bir kadroya atanmış, her ay maaş edinen kişi; eş anlamlı: → görevli.
Memur, Arapça emr ‘buyruk’ ile aynı kökten kurulan edilgen ortaç maʾmūr ‘buyruk almış, görevlendirilmiş’ sözünden alınmıştır (Stachowski, Karaağaç, Kâmûs-ı Türkî). Söz XIV. yüzyılda Gülşehrî'nin Mantıku't-Tayr'ında ve Ahmed-i Dâ'î'de, XV. yüzyılda Nevâyî'de ‘buyruk altında, buyruğa uyan’ anlamıyla görülür. Osmanlı Türkçesinde bir işle görevlendirilen herkes için kullanılıyordu: Evliyâ Çelebi 17. yüzyılda _sefere me’mûr olan_ çorbacılardan söz eder. Kâmûs-ı Türkî bu sıfat anlamının yanında ‘devlet hizmetinde maaşla çalışan kişi’ anlamındaki adı da kaydeder; Türkiye Türkçesinde kaynaklar bu ikinci anlamı ilk sıraya koyar.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: meʾmûr
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: meʾmûr
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: meʾmûr
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: meʾmûr
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: meʾmûr
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: memur