gösterme — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 17 Ekim 2026, 12:10 (Türkiye saati)

sözcük
1099
kaynak
40
tarihsel tanık
131.639
en eski kayıt
8. yy.

gösterme

Bir nesneyi, kişiyi veya bilgiyi başkasının görüp tanıyabileceği biçimde ortaya çıkarma ve dikkatine sunma eylemi; kapalı ya da bilinmeyen şeyi işaret, görüntü veya doğrudan sunumla anlaşılır kılma süreci; arz (I), teşhir.

Gösterme, göstermek fiilinin -me ekiyle kurulmuş iş adıdır (ek çözümlemesi Bitigçi açıklaması). Tietze ve Gülensoy'a göre göster- fiili, gör- ‘görmek’ fiilinin ettirgen biçimi görset-'ten r ile s'nin yer değiştirmesiyle oluşmuştur; Kazakça körset-, Tatarca kürsät- eski sırayı korur. Eski Türkçede körkit-, Karahanlı Türkçesinde körküt-, Kıpçak ve Harezm metinlerinde körgüz- gibi başka ettirgenler aynı kavramı karşılardı. İş adı olarak gösterme XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde görülür.

  1. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: gösterme
  2. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: gösterme

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).