mektup — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 19 Ekim 2026, 16:56 (Türkiye saati)

sözcük
1226
kaynak
41
tarihsel tanık
131.461
en eski kayıt
8. yy.

mektup

Uzakta yaşayan birine soru, istek, duygu veya yaşanan olayı doğrudan iletmek üzere kaleme alınan kişisel ileti. Çoğu kez kâğıda geçirilip zarfa konur ve postayla ulaşır; alıcıya seslenen biçimi onu herkese açık duyurudan ayırır; name, varakpare.

Mektup, Arapça maktūb sözünden alınmıştır; söz ketebe ‘yazmak’ fiilinin edilgen ortacıdır ve asıl anlamı ‘yazılmış olan’dır (Tietze, Kâmûs-ı Türkî). Tietze'nin tanığı Ferec ba'de'ş-Şidde'nin 1451 tarihli nüshasındandır; orada bir ulağın mektubu Serendib şahına ulaştırdığı anlatılır. Tarihsel Derlem'de söz daha önce, XIV. yüzyıl sonunda Gülistan Tercümesi'nde ‘yazılı’, XIV.–XV. yüzyıllarda Ahmed-i Dâ'î'nin şiirinde ‘mektup’ anlamıyla görülür; Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde ‘gönderilen yazı’ anlamı yanında kitabeler için ‘yazılmış’ anlamını da taşır. Sondaki b'nin p'ye dönmesiyle (Bitigçi açıklaması) mektup biçimi Türkiye Türkçesinde yerleşmiştir.

  1. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: mektūb
  2. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: mektūb
  3. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: mektūb
  4. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: mektûb
  5. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: mektûb
  6. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: mektûb
  7. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: mektup

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Atlas yükleniyor…

Kategoriler

Kategoriler hazırlanıyor…

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).