mektup
Uzakta yaşayan birine soru, istek, duygu veya yaşanan olayı doğrudan iletmek üzere kaleme alınan kişisel ileti. Çoğu kez kâğıda geçirilip zarfa konur ve postayla ulaşır; alıcıya seslenen biçimi onu herkese açık duyurudan ayırır; name, varakpare.
Mektup, Arapça maktūb sözünden alınmıştır; söz ketebe ‘yazmak’ fiilinin edilgen ortacıdır ve asıl anlamı ‘yazılmış olan’dır (Tietze, Kâmûs-ı Türkî). Tietze'nin tanığı Ferec ba'de'ş-Şidde'nin 1451 tarihli nüshasındandır; orada bir ulağın mektubu Serendib şahına ulaştırdığı anlatılır. Tarihsel Derlem'de söz daha önce, XIV. yüzyıl sonunda Gülistan Tercümesi'nde ‘yazılı’, XIV.–XV. yüzyıllarda Ahmed-i Dâ'î'nin şiirinde ‘mektup’ anlamıyla görülür; Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde ‘gönderilen yazı’ anlamı yanında kitabeler için ‘yazılmış’ anlamını da taşır. Sondaki b'nin p'ye dönmesiyle (Bitigçi açıklaması) mektup biçimi Türkiye Türkçesinde yerleşmiştir.
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: mektūb
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: mektūb
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: mektūb
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: mektûb
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: mektûb
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: mektûb
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: mektup