yerleşmek — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 17 Ekim 2026, 20:17 (Türkiye saati)

sözcük
1141
kaynak
41
tarihsel tanık
155.847
en eski kayıt
8. yy.

yerleşmek

Bulunduğu yuvaya veya zemine tam uyup oynamaz duruma gelmek; ilgili: → oturmak.

Yerleşmek, yer adından -le- ekiyle türeyen yerle- fiiline -ş- ekinin getirilmesiyle kurulmuştur; Gülensoy sözü yér+le-ş- diye çözümler. Taban yerle-, Clauson'a göre Yenisey yazıtlarında ‘bir yeri yurt edinmek’ anlamıyla geçer ve Türkmencede bugün de yaşar. yerleş- biçimi XV. yüzyılda Saltuk-nâme'de bir dağa yerleşmek, XVI. yüzyılda Revnak-ı Bostân'da fidanın toprağa tutunması, XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi'de askerlerin bir yere yerleşmesi için kullanılır; Meninski 1687'de ‘düzene girmek’ karşılıkları arasında verir. Kâmûs-ı Türkî yer tutmak, bir yerde sürekli oturmak ve eşyasını yerli yerine koymak anlamlarını verir. Anadolu ağızlarında yerreş- söyleyişi de vardır.

  1. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: yerleş-
  2. 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: yerleş-
  3. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: yerleş-
  4. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: yerleş-
  5. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: yerleş-

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).