kamçı — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 19 Ekim 2026, 07:58 (Türkiye saati)

sözcük
1212
kaynak
41
tarihsel tanık
170.392
en eski kayıt
8. yy.

kamçı

Bir ucuna ip, deri vb. bağlı olan vurma, dövme aracı

Kamçı, Uygurcadan başlayarak belgelenen ve Türk dillerinde geniş bir karşılık ailesi bulunan vurma aracı adıdır. Daha eski kuruluşu üzerinde ortak bir açıklama yoktur: Clauson kam- fiilinden türetir; Stachowski *kamȳ- “örmek” tabanını ve *kamyčyg biçimini önerir; Eren ile Gülensoy, eski hayvan organı adını ve yapım malzemesini ilişkilendirir. Doerfer, Çağatay ve Özbek biçimlerinin Yeni Farsçaya geçişini ve sonraki alıntı yollarını inceler; Türkiye Türkçesindeki sözcüğü Farsçadan açıklamaz. Divanü Lugati’t-Türk’te vurma aracı ile at, deve ve sığırın erkeklik organı karşılıkları birlikte bulunur.

  1. 8. yy. · Eski Uygur Türkçesi: kamçı
  2. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: kamçı
  3. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: kamçı
  4. 14. yy. · Harezm Türkçesi: kamçı
  5. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: kamçı
  6. 16. yy. · Çağatay Türkçesi: kamçı
  7. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: kamçı
  8. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: kamçı

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Kategoriler

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).