ana
→ anne
Ana, Türk dillerinin hemen hepsinde yaşayan temel bir akrabalık adıdır; Stachowski onu büyük olasılıkla çocuk dilinden doğmuş bir *ana biçimine bağlar ve Türkmence ene ile denkleştirir. Clauson'a göre söz, ata gibi, ilk kez Uygur metinlerinde görülür; orada henüz seyrektir ve ‘anne’ için ö:g daha yaygındır. Kaşgarlı Mahmud ana'yı kaydeder, Hotan ve Kençek halkının hana dediğini de yazar. ÈSTJa ana ile ene'yi yan yana yaşayan iki biçim sayar ve ene'nin sonradan geliştiğini düşünür; anne ise ana'nın sevgi yüklü, ikiz ünsüzlü biçimidir. ‘Asıl, temel’ ve ‘anapara’ anlamları ‘anne’ anlamından gelişmiştir.
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ana
- 10. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ana
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ana
- 13. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ana
- 13. yy. · Kıpçak Türkçesi: ana
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ana
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: ana
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: ana
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ana
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ana
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ana
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ana