şart
Olması başka durumların gerçekleşmesini gerektiren şey; koşul, kayıt (I)
Şart, Arapça şrṭ kökünden gelen şarṭ ‘koşul’ sözünden alınmıştır. Tarihsel Derlem'e göre söz XI. yüzyılda Kutadgu Bilig'de kullanılır (_bu tüş baḳsa şartı üküş_, KB 5997); Dede Korkut Kitabı'nda şarṭ eyle- bir daha düşmanca gelmemeye söz vermek anlamında geçer. Şemseddin Sâmî koşul, sözleşme maddesi, kaçınılmaz gereklilik ve boşanmaya bağlanan yemin anlamlarını sıralar; Tietze'nin tanıklarında da şart etmek ‘yemin etmek’ ve şart olsun ‘yemin olsun’ kalıpları yaşar. Räsänen sözün bazı Sibirya Türk dillerinde ‘yemin’, Kazakçada ‘vaat’ anlamı kazandığını gösterir.
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: şarṭ
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: şarṭ
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: şarṭ
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: şarṭ
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: şarṭ
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: şarṭ
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: şart