köy
Kent merkezlerinin dışında, gündelik yaşamın yakın komşuluk ve kırsal çevreyle bağlantılı olduğu küçük yerleşme; ilgili: → yerleşim.
Köy, Farsça kūy (kōy) sözünden alınmıştır; Farsçada söz ‘sokak, mahalle, semt’ yanında ‘kasaba, köy’ anlamlarını da taşır. Anadolu'da XIV. yüzyılda Kâbûs-nâme Tercümesi'nde ‘kırsal yerleşim’ anlamıyla geçer; Tietze'nin aktardığı 1451 tarihli Ferec ba'de'ş-Şidde'de kūy yazımıyla, yaşlı bir adam çömlek yükleyip kūydan şehre gider. XVII. yüzyılda Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde köy yazımı yerleşmiştir. Ağızlarda köv ve köğ söylenişleri yaşar; Özbekçede aynı söz kuj ~ köj biçimiyle hâlâ ‘şehir semti, sokak’ demektir.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: köy
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: kūy ~ köy
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: kūy
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: köy ~ köv
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: köy
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: köy