tutum
Bir kişinin belirli bir konuya, kişiye veya olaya karşı düşünce ve duygularının davranışına yansıyan yönü; sözlerinde, kararlarında ve tepkilerinde belirginleşir, koşullar değiştikçe aynı konuda farklı bir görünüm kazanabilir; tavır.
Tutum, tut- fiiline fiilden ad yapan -um ekinin getirilmesiyle kurulmuştur; Tietze, Gülensoy, Clauson ve Räsänen bu çözümlemede birleşir. Aynı yapıdaki ad Uygurcada ‘avuç, bir avuç dolusu’ anlamındaydı; Clauson'a göre bu anlam sonraki yüzyıllarda tutam biçimine geçti, ama Derleme Sözlüğü tutum'u Kayseri ağzında hâlâ ‘bir avuçluk (ot, ekin)’ anlamıyla kaydeder. ‘Durum, hâl’ anlamlı tutum Eski Anadolu Türkçesi metinlerinde (Dilçin), ‘muamele, hareket, tavır’ anlamlısı Kâmûs-ı Türkî'de görülür; Gülensoy ‘tasarruf, iktisat’ anlamını da kaydeder.
- 10. yy. · Eski Uygur Türkçesi: tutum
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: tutum
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: tutum
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: tutum
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: tutum