ileri
Başvuru alınan noktanın bakış veya hareket doğrultusunda daha uzakta kalan yer; ilgili: → ön.
İleri, Eski Türkçe ilgerü ‘öne doğru’ zarfının g'si düşmüş biçimidir. Stachowski, Gülensoy, ÈSTJa ve Räsänen sözü ‘ön taraf’ anlamlı *il tabanına yön bildiren -garu ~ -gerü ekinin getirilmesiyle açıklar; Clauson ise soru işaretiyle ilk'ten türetir. En eski yazıtlarda yönler doğuya bakılarak belirlendiğinden ilgerü ‘doğuya doğru’ demekti. g'siz ilerü XIII. yüzyıla tarihlenen bir tefsirde görülür; Anadolu'da ilerü XVII. yüzyıla dek, ileri XV. yüzyıldan beri kullanılır. Eski Anadolu Türkçesinde zaman için ‘önce, evvel’ anlamı yaygındı; ‘gelecek zaman’ anlamı Kâmûs-ı Türkî'de kayıtlıdır.
- 8. yy. · Eski Türkçe (Orhon): ilgerü
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: ilgerü
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: ilgerü
- 13. yy. · Karahanlı Türkçesi: ilgerü ~ ilerü
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: ilgerü
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: ilgeri
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ilerü
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: ilerü ~ ileri
- 17. yy. · Çağatay Türkçesi: ilgerü
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: ileri ~ ilerü
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: ileri ~ ilerü
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: ileri