din (I)
Kutsal veya aşkın kabul edilen varlık, güç ya da ilkelerle insanın ilişkisini inanç, ibadet, ahlak, anlatı ve kurumlar yoluyla düzenleyen düşünce ve uygulamalar bütünü.
Din, Arapça dīn sözcüğünden gelir. ETDES'e göre Arapça bu sözü Orta Farsçadan (Pehlevice dēn) almış, Pehleviceye de Avestacadaki daēna biçiminden ulaşmıştır. Türkçede ilk tanıkları 11. yüzyılda Karahanlı Kur'an çevirisindedir; Caferoğlu ise Maniheist Uygur metinlerindeki din'i Soğdcaya bağlar. Osmanlı Türkçesinde dîn yazımıyla ‘dîn karındaşı’, ‘din ve devlet’ gibi kalıplarda yaygınlaşmış; sözcük Azerbaycan Türkçesinden Yeni Uygurcaya kadar Türk dillerinin çoğunda aynı biçimle yaşar.
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: din
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: din
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: din
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: dīn
- 14. yy. · Harezm Türkçesi: din
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: din
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: dīn
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: din
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: dîn
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: dîn
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: din