din (I) — Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerin kökeni, biçim ve anlam yolculuğu — sürekli güncellenir

Bitigçi

Bitigçi Etimoloji Atlası

Sözcüklerimiz nereden geldi, yüzyıllar içinde nasıl söylendi, ne anlama geldi? Atlas, her sözcüğün kökenini kaynaklarıyla, Orhon yazıtlarından bugüne biçim ve anlam yolculuğunu ve Türkçenin tarihsel dönemlerindeki gerçek tanıklarını gösterir.

Bu atlas sürekli güncellenir. Son güncelleme: 19 Ekim 2026, 19:13 (Türkiye saati)

sözcük
1228
kaynak
41
tarihsel tanık
176.987
en eski kayıt
8. yy.

din (I)

Kutsal veya aşkın kabul edilen varlık, güç ya da ilkelerle insanın ilişkisini inanç, ibadet, ahlak, anlatı ve kurumlar yoluyla düzenleyen düşünce ve uygulamalar bütünü.

Din, Arapça dīn sözcüğünden gelir. ETDES'e göre Arapça bu sözü Orta Farsçadan (Pehlevice dēn) almış, Pehleviceye de Avestacadaki daēna biçiminden ulaşmıştır. Türkçede ilk tanıkları 11. yüzyılda Karahanlı Kur'an çevirisindedir; Caferoğlu ise Maniheist Uygur metinlerindeki din'i Soğdcaya bağlar. Osmanlı Türkçesinde dîn yazımıyla ‘dîn karındaşı’, ‘din ve devlet’ gibi kalıplarda yaygınlaşmış; sözcük Azerbaycan Türkçesinden Yeni Uygurcaya kadar Türk dillerinin çoğunda aynı biçimle yaşar.

  1. 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: din
  2. 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: din
  3. 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: din
  4. 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: dīn
  5. 14. yy. · Harezm Türkçesi: din
  6. 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: din
  7. 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: dīn
  8. 15. yy. · Çağatay Türkçesi: din
  9. 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: dîn
  10. 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: dîn
  11. 20. yy. · Türkiye Türkçesi: din

Görsellerle atlas

Görseller hazırlanıyor…

Bunu biliyor muydunuz?

Atlas yükleniyor…

Kategoriler

Kategoriler hazırlanıyor…

Sözcükler

Atlas nasıl hazırlanıyor?

Atlas'ta yalnız etimolojisi yerel etimoloji sözlükleri ve tarihsel metinler okunarak hazırlanmış, bağımsız bir denetimden geçmiş ve Türkçenin tarihsel dönemleri kartındaki tanıkları tek tek doğrulanmış sözcükler yer alır. Yeni sözcükler işlendikçe atlasa eklenir.

Köken görüşleri asıl sahiplerine atfedilir ve benimsenen, olası, zayıf diye değerlendirilir. Altay kuramına dayanan karşılaştırmalar ayrıca belirtilir.

Biçim değişimleri, analizdeki tarihli biçimlerin çeviriyazı işaretleri korunarak harf harf karşılaştırılmasıyla çıkarılır. Her biçim kendi kolunun (Oğuz, Kıpçak, doğu) ya da ortak eski katmanın daha önceki yüzyıllardaki biçimleriyle karşılaştırılır; böylece farklı kolların biçimleri birbirinin devamıymış gibi gösterilmez. Aynı yüzyılın kaynaklarındaki değişkeler ve soy çizgisinde daha önce kaydedilmiş biçimler yeni bir değişim sayılmaz.

Yazım işaretinden doğan farklar (ḳ/k, ā/a, ġ/ğ), Arap harfli yazımın ayırt etmediği g/ğ, söz sonundaki ötümlü yazım (ḳurd ~ kurt) ve ek farkları ses değişimi sayılmaz. Meninski, Bianchi, Redhouse gibi Avrupalı sözlükçülerin Latin harfli yazımları (Meninski'de ḡ = c, ǵ = ince g, j = y, y = ı) okunuşa çevrilerek karşılaştırılır. Bu çıkarım kaynaklardaki biçimlerin karşılaştırmasıdır, ses yasası iddiası değildir.

Aynı yazılan ama ayrı sözcük olan maddeler (kurt I 'kurt hayvanı', kurt II 'kurtçuk') ayrı gösterilir; tanıkları ve sayıları birbirine karışmaz. Dönem sıklıkları, sözcüğe ait doğrulanmış tanıkların o dönemin metin büyüklüğüne oranıdır (milyon sözcükte).