sevmek
Sevgi ve bağlılık duymak
Sevmek, Türk dillerinin ortak ve çok eski fiil köklerinden sev- ile mastar ekinden oluşur. Stachowski ve Starostin–Dybo–Mudrak kökü Ana Türkçe *seb- olarak kurar, Tietze Eski Türkçe seb-'e bağlar. Fiil runik harfli Irk Bitig'de ‘sevdiğimi yerim’ cümlesinde, Maniheist ve Budist Uygur metinlerinde, Kaşgarlı Mahmud'da ve Kutadgu Bilig'de görülür; Tarihsel Derlem'de en çok XIII–XIV. yüzyıl Eski Anadolu metinlerinde geçer, XVI. yüzyılda bitkilerin sevdiği yer ve rüzgârdan söz edilir. Türk dillerine yayılırken söy-, süy-, sü- gibi değişkelere bürünmüş, Çuvaşçada sav- olmuş, Yeni Uygurcada ‘öpmek’ anlamına kaymıştır. Altay kuramı çerçevesinde Tunguz, Moğol, Japon ve Kore dilleriyle kurulan bağlar tartışmalıdır.
- 9. yy. · Eski Türkçe (Orhon): sev-
- 9. yy. · Eski Uygur Türkçesi: sev- ~ säb-
- 11. yy. · Karahanlı Türkçesi: sew-
- 13. yy. · Harezm Türkçesi: sev-
- 13. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: sev-
- 14. yy. · Kıpçak Türkçesi: sew- ~ söv- ~ söy-
- 15. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: sev-
- 15. yy. · Çağatay Türkçesi: sew-
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: sev-
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: sev-
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: sevmek
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: sevmek