izin
Yetkili kişinin bir eyleme karşı çıkmayarak onu yapma serbestliği tanıması; ilgili: → yetki.
İzin, Arapça iḏn ‘izin, müsaade’ sözcüğünden alınmıştır (Tietze, Stachowski, Karaağaç). Osmanlıcada hem izn hem izin biçimiyle yazılmış; Tarihsel Derlem'deki en eski güvenilir tanık XIV.–XV. yüzyıl Ahmed-i Dâ'î Dîvânı'ndaki hakkuñ izni bile ‘Tanrı'nın izniyle’ öbeğidir; XV. yüzyıl Saltuk-nâme'de Allah Ta‘âlâ izniyle kalıbı, Evliyâ Çelebi Seyahatnâmesi'nde iki biçim aynı anlatıda yan yana geçer; derlemde aynı yazılışlı iz ‘ayak izi’ çekimleri (izin izle-) bu sözden ayrıdır. Kâmûs-ı Türkî XIX. yüzyıl sonunda sözcüğe ‘yasağın kaldırılması, ruhsat’ yanında mecazen ‘hizmetten çıkarma’ anlamını ve hukuk, ticaret terimi kullanımlarını da verir. Stachowski'nin gösterdiği ‘tatil’ anlamı Arapça sözcükte yoktur; bu anlam Türkçede gelişmiştir.
- 14. yy. · Eski Anadolu Türkçesi: izn
- 16. yy. · Osmanlı Türkçesi: izn
- 17. yy. · Osmanlı Türkçesi: izn ~ izin
- 18. yy. · Osmanlı Türkçesi: izn
- 19. yy. · Osmanlı Türkçesi: izin
- 20. yy. · Türkiye Türkçesi: izin