ihtiyaç
(isim)-
1.
(isim) → gereksinim.
(isim) → gereksinim.
İhtiyaç, Arapça iḥtiyāc ‘gereksinme, muhtaçlık’ sözünden alınmıştır; Tietze, Stachowski, Karaağaç ve Kâmûs-ı Türkî bu kökende birleşir. Kâmûs-ı Türkî sözü Arapçanın ifti'âl kalıbında kurulmuş bir mastar olarak açıklar. Söz XIV. yüzyılda Harezm, Kıpçak ve Eski Anadolu metinlerinde görülür; Tietze sözün 1680'de Meninski sözlüğünde yer aldığını belirtir. XIX. yüzyılda ‘zorunlu gereksinim’in yanında ‘yoksulluk’ anlamı da yerleşmişti. Söz ‘muhtaç’ anlamında yüklem olarak da kullanılır: Evliya Çelebi bir kasabanın halkı için _hammâma ihtiyâç değillerdir_ der, Tietze aynı kullanımı XX. yüzyıl ağız derlemelerinden gösterir.
Not: Bu bölümde gösterilen cümleler, derlem cümle seçme algoritmasının otomatik seçimleridir. Cümlelerdeki görüş, ifade ve içerikler kaynak metinlere aittir; Bitigçi’yi bağlamaz ve Bitigçi’nin görüşünü ya da tutumunu yansıtmaz.
Sayfadaki özellikler henüz yüklenmedi. Lütfen kısa bir süre bekleyiniz.
Sonuçların yüklenmesi için hesaplama yapılıyor.
Güncel madde için atıf biçimleri hazırlanıyor.
Tanım, alan etiketi ve sözcük ailesi ortaklığına göre seçilen maddeler.
Panel açıldığında BD varyant verileri yüklenir.
Panel açıldığında BD tanık verileri yüklenir.
/karşılaştır umut ile ümit