kök

(bit. b., a., mec., db., kim., mat.)

· 10 anlam · 1 geçiş

1.

(bit. b., a.) Bitkileri toprağa bağlayan, topraktaki besi maddelerini emmesine yarayan klorofilsiz bölüm
2.

(bit. b.) → kök sap
3.
Bazı şeylerde dip bölüm
- “Diş kökü.”
4.
Sapıyla çıkarılan bitkilerde tane
- “Üç kök maydanoz.”
5.
(mec.) Dip, temel, esas
- “Ta gölden başlayan tipi ve fırtına Şebben'in sıcak evini kökünden sarsıyordu.”— H. E. Adıvar
6.
(mec.) Bir şeyin başlangıç noktası
- “Ölenle, son zamanları gevşeyen, azalan fakat kökleri mazinin sağlamlığı içinde kalan eski bir aşinalığım vardı.”— A. Ş. Hisar
7.

(mec.) Bir kimseyi bir yere bağlayan manevi temel güçlerin bütünü
8.

(db.) Kelimenin ekleri çıkarıldıktan sonra kalan anlamlı bölümü: Kırdırmak kelimesinin kır-, taşlık kelimesinin taş bölümü köktür
9.

(kim.) Olağan şartlarda çevresinden yalıtılamayan ancak birçok tepkimeyi nitelik değiştirmeden kalabilen atom kümesi
10.

(mat.) Denklemde bilinmeyenin yerine konulduğunda uygun düşen gerçek veya birleşik değer, (√)

Seçili Derlem İstatistikleri