(isim) Yüksek konumdaki insanın veya eşyanın dayanağını, tutunma noktasını ya da dengesini kaybederek yer çekimi yönünde ilerlediği, hız ve çarpılan yüzeyin etkisini biçimlendirdiği, bazen yalnız çıkardığı gürültüyle anlaşılan iniş olayı.
Düşüş, düşmek fiilinden türemiş bir addır; Kâmûs-ı Türkî onu doğrudan düşmek'e bağlar ve ‘düşme’ ile ‘rastlama’ anlamlarını verir. Fiile eklenen -(ü)ş eki düşme işinin kendisini ve biçimini anlatan bir ad kurar (Bitigçi açıklaması). Taban fiil Eski Türkçede tüş- biçimindedir: Tietze fiili Eski Türkçe tüş-'e bağlar, Gülensoy bu biçimi Kül Tigin Yazıtı'ndan, Uygur metinlerinden ve Divanü Lugati't-Türk'ten gösterir. Adın incelenen kaynaklardaki en eski tarihli kaydı Meninski'nin 1687 tarihli sözlüğündeki *düśüś*'tür.
Not: Bu bölümde gösterilen cümleler, derlem cümle seçme algoritmasının otomatik seçimleridir. Cümlelerdeki görüş, ifade ve içerikler kaynak metinlere aittir; Bitigçi’yi bağlamaz ve Bitigçi’nin görüşünü ya da tutumunu yansıtmaz.
Sayfadaki özellikler henüz yüklenmedi. Lütfen kısa bir süre bekleyiniz.
Sonuçların yüklenmesi için hesaplama yapılıyor.
Güncel madde için atıf biçimleri hazırlanıyor.
Tanım, alan etiketi ve sözcük ailesi ortaklığına göre seçilen maddeler.
Panel açıldığında BD varyant verileri yüklenir.
Panel açıldığında BD tanık verileri yüklenir.
/karşılaştır umut ile ümit