(isim, mecaz) Bir kimseye bir şey yaptırmak için sunulan özendirici ödül veya çıkar.
Havuç, Farsça havīc ~ hevīc ‘havuç’ sözünün alıntısıdır; Eren, Karaağaç ve Kâmûs-ı Türkî bu kökeni verir. Tietze ise sözü soru işareti koymadan Arapça ḥawc ‘ihtiyaç’a bağlar; Veled Çelebi de yemeğe katılan otlar anlamındaki havâyic'ten çıktığını kesin bir dille ileri sürer. Tarihsel Derlem'deki en eski tanık, telif tarihi kesin olmayan Müntahab-ı Şifâ'daki ḥevīc'tir: taze havucun kabuğunu soyup kazıma tarifi verilir. Bugünkü havuç biçimi Evliya Çelebi'de yerleşmiştir. Osmanlı sözlükçüleri keşir'i havucun ‘asıl Türkçesi’ sayarken Eren keşir'in de Farsça gazar'dan alınmış göründüğünü belirtir.
Not: Bu bölümde gösterilen cümleler, derlem cümle seçme algoritmasının otomatik seçimleridir. Cümlelerdeki görüş, ifade ve içerikler kaynak metinlere aittir; Bitigçi’yi bağlamaz ve Bitigçi’nin görüşünü ya da tutumunu yansıtmaz.
Sayfadaki özellikler henüz yüklenmedi. Lütfen kısa bir süre bekleyiniz.
Sonuçların yüklenmesi için hesaplama yapılıyor.
Güncel madde için atıf biçimleri hazırlanıyor.
Tanım, alan etiketi ve sözcük ailesi ortaklığına göre seçilen maddeler.
Panel açıldığında BD varyant verileri yüklenir.
Panel açıldığında BD tanık verileri yüklenir.
/karşılaştır umut ile ümit