uç

Bitigçi Sözlük Maddesi

uç

(isim, sıfat, tarih)
· 11 anlam · 0 geçiş
  1. 1.

    (isim) Genellikle uzun bir nesnenin incelerek biten son ve sivri noktası.

  2. 2.

    (isim) Bir şeyin baş veya son noktası.

  3. 3.

    (isim) Bir şeyin kenarı.

  4. 4.

    (isim) Dış kenar; periferi.

  5. 5.

    (isim) Bir uzaklığın son noktası.

  6. 6.

    (isim) Bir şeyin başı, tepesi.

  7. 7.

    (isim) Kurşun kalemlerde yazmayı sağlayan kömürden yapılan madde.

  8. 8.

    (isim) → sınır.

  9. 9.

    (sıfat) Bir şeye gereğinden çok fazla bağlanan, önem veren; ekstrem.

  10. 10.

    (sıfat, tarih) Türk devletlerinde genellikle sınır boylarındaki eyalet ve sancak.

  11. 11.

    (sıfat, tarih) → sınır boyu.

Birleşik Sözcükler

uç beyi, uçkurutan, uç uca, uçtan uca, ucu açık, ucu kapalı, ucu ucuna, artı uç, aşırı uç, eksi uç, ileri uç, orta uç, ayakucu, ayak ucu, ipucu

Madde geçmişi ve atıf

Güncel içerik sürümü ve kayıtlı editoryal olaylar yükleniyor.

İlgili Sözler

müzelenme tarihselcilik eleştirisi arşiv değeri konservasyon eser restorasyonu beylerbeyi

Tanım, alan etiketi ve sözcük ailesi ortaklığına göre seçilen maddeler.

Değerlik profili canlı hesaplanıyor

T-BDLD içindeki yüzey-lema dizileri ve tamlayıcı örüntüleri taranıyor.

Graf kuramı sonuçları yükleniyor

Sözcüğün derlemdeki bağlantı ağı hesaplanıyor.

Bağlam Dinamikleri

Cümle, belge, alan/tür ve söz dizimsel konum canlı hesaplanıyor.

Kaynak yayın tarihleri yükleniyor...

Derlem ayrıntıları yükleniyor

T-BDLD sıklık, çekimli biçim, alan/tür ve eş dizim verileri hazırlanıyor.

%5
%5