çökmek

Anlamlar

1. 1.

   (nsz.) Bulunduğu düzeyden aşağı inmek; çukurlaşmak, batmak, obrumak

   • “Altımız oynadı, toprak çöktü üstüme. Bağırıyordum. Toprak sıkıştırıyordu.”— Y. Kemal
2. 2.

   Üzerinde bulunduğu yere yıkılmak

   • “Bir, bilemedin bir buçuk kulaçlık bir tavan çöktü bana kalırsa…”— M. N. Sepetçioğlu
3. 3.

   (-e) → çömelmek

4. 4.

   (-e) Oturmak, birdenbire oturmak

   • “Soluk soluğa yere çöktü.”— F. R. Atay
5. 5.

   Birinin, bir şeyin üzerine çullanmak

6. 6.

   Deve, sığır vb. olduğu yere oturmak

   • “Boz renkli bir kaya, tıpkı çökmüş bir hecin sırtını andırıyordu.”— Y. K. Karaosmanoğlu
7. 7.

   Şakak, avurt vb. içeri doğru girmek; çukurlaşmak

   • “Kadının yanakları daha fazla çöktü.”— H. E. Adıvar
8. 8.

   Basmak, yayılmak

   • “Geceleri bazen öyle bir sessizlik çöküyor ki muharebenin bu yerlerde olduğuna insanın inanamayacağı geliyor.”— N. F. Kısakürek
9. 9.

   Sis, duman vb. inerek kaplamak

   • “Alaca karanlıklar çökerken köşk bahçesinin parmaklıklarında görünmektedir.”— S. Birsel
10. 10.

    (mec.) Sarsılıp dinçliğini yitirmek

    • “Şayet iradesiz bir adamsanız az zamanda çürüyüp çökmeniz pek mümkündür.”— R. H. Karay
11. 11.

    Tortu dibe inmek

12. 12.

    (mec.) Son bulmak, yıkılıp dağılmak; göçmek

    • “Bir gün vatan çöktü ve millî mabetler istila edildi.”— A. Gündüz
13. 13.

    (-e, mec.) Yoğun bir biçimde duymak

    • “Mustafa Kemal'in içine ilk defa bu lisede vatan kaygısı çöktü.”— F. R. Atay