a, A

(isim) Türkiye Türkçesi abecesinin baş sırasındaki yazı işareti; dil ağzın gerisine çekilip dudaklar yayvan kalırken ve çene en geniş açıklığa inerken çıkan art sesliyi karşılar; büyük ve küçük biçimleri vardır, adı da bu sesin kendisiyle okunur.

(isim) Bilimde, teknikte ve yönetimde bir dizi tür, grup ya da çeşit arasından birini ötekilerden ayırmak için ad yerine konan simge harf; vitamin, grip virüsü, sürücü belgesi ya da kâğıt boyu sınıflandırmalarında çoğunlukla dizinin ilk üyesine verilir.

(isim) Nitelik, verim ya da başarıya göre yapılan derecelendirmelerde en yüksek basamağı gösteren harf; binaların enerji sınıfında, bir kulübün asıl kadrosunu oluşturan birinci takımında ve harfli not düzeninde en iyi dereceyi, dolayısıyla seçkinliği anlatır.

(isim, müzik) Müzikte notaları Latin harfleriyle anan, İngiliz ve Alman geleneğinde ve uluslararası akor yazımında yaygın dizgede la sesinin adı; A minör, A majör gibi ton adlarında geçer, çalgıların akordunda başvurulan 440 hertzlik ses de bu notadır.