orta

(a., sf., fiz., mat., sp., tar.)

· 15 anlam · 1 geçiş

1.
(a.) Bir şeyin kenarlarından merkeze doğru yaklaşık olarak aynı uzaklıkta olan yer
- “Tam bağın ortasına geldikleri zaman düşman askerlerini gördüler.”— Y. K. Karaosmanoğlu
2.
Başlangıcı ile bitimi arasında eşit uzaklıkta olan süre
- “Yılın ortası. Haftanın ortası. Günün ortası. Kışın ortası.”
3.
Bir şeyin eşit olarak ayrılabileceği bölüm
- “Seccadesini ortasından kesip ikiye böldüler.”— Ömer Seyfettin
4.

Ne uzun ne kısa; midi
5.

Ne büyük ne küçük; midi
6.

İyi ile kötü arasındaki durum
7.
Öğretimde, öğrencinin değerlendirilmesinde geçer not ile iyi arasındaki derece
- “Orta ile geçti.”
8.

Defterde, bir araya getirilmiş belli sayıda yaprakların oluşturduğu bölümlerden her biri
9.

(sf.) Sorunların çözümünde aşırılıklardan kaçınan, ölçülü bir yöntem izleyen
10.
(sf.) Her iki yanında kendi türünden aynı nitelikte nesneler, durumlar bulunan
- “Hademe orta bölmeyi açmak üzere koştu.”— R. H. Karay
11.

(sf.) İki karşıt nitelik veya durum arasında bulunan; vasat
12.

(fiz.) Bir olayın, içinde gerçekleştiği yer
13.

(mat.) → orantı
14.
(sp.) Futbolda oyunculardan birinin, topu, kale ağzında duran arkadaşlarına yüksekten yollamak için yaptığı vuruş
- “Aut çizgisinden nefis bir orta...”— H. Taner
15.

(tar.) Yeniçeri Ocağı'nda tabur

Seçili Derlem İstatistikleri