muhalefet
(isim)-
2.
(isim) Karşı görüşte, tutumda olan kimseler topluluğu.
(isim) Karşı görüşte, tutumda olan kimseler topluluğu.
Muhalefet, Arapça muḫālafa ‘karşıt olma, aykırılık’ sözünden alınmıştır (Tietze, Stachowski); Kâmûs-ı Türkî sözü müfâ‘ale kalıbında bir masdar olarak açıklar. Söz XIV. yüzyılda Kıpçak sahasında Gülistan Tercümesi'nde, Anadolu'da Kâbûs-nâme Tercümesi'nde muhalefet kıl- / et- ‘karşı çıkmak’ birleşikleriyle görülür; XV. yüzyılda Ferec ba'de'ş-şidde'de ‘şeriata aykırılık’ anlamında da geçer. Evliya Çelebi Seyahatnâmesi'nde söz sık sık inâd ile birlikte ‘inat edip karşı koymak’ anlamında kullanılır. XIX. yüzyılda ‘uyumsuzluk’ ve ‘düşmanlık’ anlamları kaydedilir; ‘iktidar dışındaki partiler’ anlamı Türkiye Türkçesinde gelişmiştir.
Not: Bu bölümde gösterilen cümleler, derlem cümle seçme algoritmasının otomatik seçimleridir. Cümlelerdeki görüş, ifade ve içerikler kaynak metinlere aittir; Bitigçi’yi bağlamaz ve Bitigçi’nin görüşünü ya da tutumunu yansıtmaz.
Sayfadaki özellikler henüz yüklenmedi. Lütfen kısa bir süre bekleyiniz.
Sonuçların yüklenmesi için hesaplama yapılıyor.
Güncel madde için atıf biçimleri hazırlanıyor.
Tanım, alan etiketi ve sözcük ailesi ortaklığına göre seçilen maddeler.
Panel açıldığında BD varyant verileri yüklenir.
Panel açıldığında BD tanık verileri yüklenir.
/karşılaştır umut ile ümit