kıvrım

(a., jeol.)

· 4 anlam · 0 geçiş

1.
(a.) Bükülmüş, kıvrılmış şeylerin oluşturduğu kat; büklüm, büküm, kıvrıntı
- “Elinde sımsıkı tutmakta olduğu perdenin kıvrımlarını bıraktı, köşeye çekildi.”— Nâzım Hikmet
2.
Bir tatlı türü
- “Cevizli kıvrım.”
3.
→ dönemeç
- “Yolun kıvrımında ayrılanlarla dönüp bakıştık.”— A. Gündüz
4.

(jeol.) Kıvrılma sonunda oluşan toprak dalgası

Madde geçmişi ve atıf

Güncel içerik sürümü ve kayıtlı editoryal olaylar yükleniyor.

kıvrımlı kıvrımlık kıvrımsal kıvrımsız kıvrımlanma kıvrımlaşma kıvrımlılık kıvrımlanmak kıvrımsızlık kıvrım kıvrım kıvranmak büklüm büzmek dentat kemane

Tanım, alan etiketi ve sözcük ailesi ortaklığına göre seçilen maddeler.

T-BDLD içindeki yüzey-lema dizileri ve tamlayıcı örüntüleri taranıyor.

Graf kuramı sonuçları yükleniyor

Sözcüğün derlemdeki bağlantı ağı hesaplanıyor.

Bağlam Dinamikleri

Cümle, belge, alan/tür ve sözdizimsel konum canlı hesaplanıyor.

Kaynak yayın tarihleri yükleniyor...

Derlem ayrıntıları yükleniyor

T-BDLD sıklık, çekimli biçim, alan/tür ve eşdizim verileri hazırlanıyor.

Seçili Derlem İstatistikleri