a

(ünlem) Beklenmedik bir gelişmeyi, sözü ya da görüntüyü ansızın fark eden konuşurun çoğunlukla cümle başında, sesini uzatarak söylediği; ses tonuna göre şaşkınlık, sevinç, acıma, üzüntü ya da öfke yansıtan kısa ünlem.

(edat) Konuşmada cümlenin sonuna eklenip ona üsteleme katan kısa söz; karşıdakine söylenenin zaten bilinmesi gerektiğini, beklenen bir şeyin olduğunu ya da sözün ciddiye alınmasını sezdirir, ses tonuna göre sitem, ısrar veya tembih rengi kazanır.

(ünlem) Birinin dikkatini çekmek amacıyla adından, unvanından ya da kızım, oğlum, canım türünden bir çağrı sözünden önce gelen ünlem; ses tonuna bağlı olarak sevecenlik, şaşkınlık, azar ya da yakınma rengi alır, içten ve gündelik konuşmaya özgüdür.