abdal

(eskimiş) Bir dergâha bağlanmadan diyar diyar dolaşan, dünya malından el etek çekip keşkül ve teberle yaşayan, çoğu Kalenderî ve Bektaşi çevrelerine yakın tasavvuf yolcusu; Alevi-Bektaşi ozanlarının adlarına da eklenen unvan.

(isim) Tasavvuf inancında, görünmeyen ermişler düzeninde sayıları yedi ya da kırk olarak bildirilen, evrenin düzenini gözettiğine inanılan velilerin yer aldığı yüksek mertebe ve çileyle, riyazetle bu mertebeye ulaşmış kişi.

(isim) Kılığı kıyafeti yırtık pırtık, yoksulluğu ve bakımsızlığı uzaktan belli olan, sokak sokak gezip el açan yoksullara benzeyen kişi; giyimine özen göstermediği ya da gösteremediği için sefil ve dağınık görünen kimse.

(isim, ağızlardan) Köy ve kasaba düğünlerinde, bayram ve şenliklerde davul ile zurnayı çalarak geçimini sağlayan, bu sanatı aileden devralıp kuşaktan kuşağa sürdüren, çoğunlukla gezici topluluklar arasından yetişen halk çalgıcısı.

(sıfat, ağızlardan, hakaret yollu) Olan biteni geç kavrayan, sözü ve işi yersiz düşen, kolayca kandırılıp gülünç duruma sokulan, en basit işi bile tersinden anlayıp yüzüne gözüne bulaştıran; konuşanın gözünde akılca yetersiz, bön ve saf (kimse).