kurucu
(sıfat, isim, dil bilgisi)
· 4 anlam
Bir girişimi başlatan kişi veya nitelik ve tümceyi oluşturan birim.
Seçili Derlem İstatistikleri
İLERİ ÇÖZÜMLEMELER
kurucu etimolojisi ve tarihsel dönemleri
Kurucu, kur- ‘kurmak’ fiiline işi yapanı bildiren -ıcı ~ -ucu ekinin getirilmesiyle türetilmiş bir addır ve ‘bir şeyi kuran, oluşturan’ anlamını taşır. Gülensoy kurucuyu kur- fiilinin Türkiye Türkçesindeki türevleri arasında açıkça sayar. Kur- fiili Eski Türkçeden beri ‘kurmak, germek, toplamak’ anlamlarıyla kullanılır; Kâmûs-ı Türkî'de ‘meclis, divan kurmak’ gibi ‘teşkil etmek’ anlamı da kayıtlıdır. Kurucu, Hindoğlu'nun 1831 tarihli Fransızca–Türkçe sözlüğünde Fransızca édificateur ‘yapıcı, bina eden’ sözünün karşılıkları arasında yer alır.
- 19. yüzyıl · Osmanlı Türkçesi: kurucu
- 20. yüzyıl · Türkiye Türkçesi: kurucu
BD Bağlam Gösterimi · kurucu
Not: Bu bölümde gösterilen cümleler, derlem cümle seçme algoritmasının otomatik seçimleridir. Cümlelerdeki görüş, ifade ve içerikler kaynak metinlere aittir; Bitigçi’yi bağlamaz ve Bitigçi’nin görüşünü ya da tutumunu yansıtmaz.
Sayfadaki özellikler henüz yüklenmedi. Lütfen kısa bir süre bekleyiniz.
Sonuçların yüklenmesi için hesaplama yapılıyor.
Bu maddeye atıf
Güncel madde için atıf biçimleri hazırlanıyor.
Dilsel parmak izi, terimlik, kullanım sicili, yerleşme ve veri kalitesi tek profilden yükleniyor…
İlgili Sözler
kuruculuk
kurucu öge
kurucu ilke
kurucu kural
kurucu andlaşma
kuru
analiz
atasız
omurga
renkçi
özünlü
öğelik
Mançu
aslilik
Tanım, alan etiketi ve sözcük ailesi ortaklığına göre seçilen maddeler.
Yazım ve Varyantlar Doğrulanmış ilişkiler, dönemsel sıklık ve kullanım payı
Panel açıldığında BD varyant verileri yüklenir.
İlk Tanık ve Yayılım Kaynak yayın tarihleri, güven düzeyi ve yayılım aşamaları
Panel açıldığında BD tanık verileri yüklenir.